Weg van de snelweg

Was het gisteren maar een klein stukje rijden, vandaag was dat anders. Zo’n 400 kilometer hadden we nu te doen. Dus laten we het eens over de wegen en het verkeer hebben.

Er wordt links gereden, het stuur zit dus rechts. Richting aangeven doen wij met de ruitenwissers.

We zijn Christchurch op vierbaanswegen uitgereden. Maar al snel gingen deze over in tweebaanswegen. Vaak slingerend, soms wat smal en regelmatig door de bergen heen. De snelheid varieert van 50 km binnen tot 100 km buiten de bebouwde kom. Op sommige plekken wordt met variabele snelheden de ernst van de bocht aangegeven. Om de dare devils enigszins tegemoet te komen zijn er zo nu en dan zogenaamde passing lanes. De vele bruggetjes die je op je route tegenkomt zijn gemaakt in de tijd dat auto’s nog niet bestonden en sindsdien niet meer aangepakt. Het zijn allemaal one lane bridges, dus altijd even opletten wie volgens de borden als eerste mag.

Opvallend zijn de borden met “share the road”. Alsof je ooit alleen op de weg zou zijn!?! De diepere betekenis van dit bord is echter dat je rekening moet houden met fietsers (of voetgangers).

Naast de Nieuw Zeelanders zijn er ook vele niet Nieuw Zeelanders op de weg. En in de meeste gevallen zullen dat dus weggebruikers zijn die niet - of nog niet zo gewend zijn aan links rijden. Misschien is het ook daarom dat op sommige plaatsen langs de weg de crash rate wordt vermeld.

Wat me eerlijk gezegd een beetje verbaast is wel dat iedereen die een gewoon rijbewijs bezit een auto en zelfs een camper kan huren. Dus ook chauffeurs die thuis nog nooit in een camper hebben gereden, gaan hier met zo’n rollende HAM de weg op. En moeten ook nog linksrijden. En wat mij betreft ook een beetje doorrijden, want er zijn niet zoveel passing lanes. Op de weg gaat het over het algemeen wel met die campers, maar op de parkeerplaatsen waar het aankomt op bijzondere verrichtingen zie je wel wat gestuntel. Verkeerd inschatten van de lengte van achterkant en dan achteruit inparkeren totdat de onderkant over het trottoir schraapt. Of de breedte niet helemaal goed inschatten en daardoor de voetgangers op het parkeerterrein de stuipen op het lijf jagen. Gelukkig bestaat de campercrew meestal uit minstens twee, zodat er één vooruit kan lopen om de ruimte te kunnen inschatten of als volleerd apron officer de chauffeur naar z’n plek kan loodsen.

Goed, maar ondertussen zijn we aanbelang op onze volgende bestemming; Te Anau. Wat Te doen in Anau? In elk geval een boottocht door de fjorden – of sounds – zoals ze hier zeggen en natuurlijk wandelen.