Do you know the way to the Pancake Rocks?

De nachten zijn fris en gelukkig zijn alle ham’s die we treffen voorzien van verwarming. Dus vanmorgen moest voordat we echt het bed uitgingen de gashaard even aan. Shower, breakfast en inpakken. Dat laatste kost niet meer dan een kwartier en dan kunnen we. Sturen bij toerbeurt. We trokken de bergen uit en gaan nu waarschijnlijk naar een iets vlakker gebied. Langzaam gaan we richting het noorden van het zuidereiland.

Als je door dit land rijdt vraag je je af, hoe het hier is met de stikstof uitstoot. De overweldigende natuur doet vermoeden dat er niets aan de hand is. Of het moet gaan over die gletsjer die aan het slinken is. Hoe gaan de Kiwi’s ermee om? Kijkend naar de veebedrijven, dan zie je dat dat over het algemeen dat ze groot zijn. Heel veel koeien of schapen in de wei. Ik las dat de stikstof uitstoot per hoofd van de bevolking heel groot is. En toevallig was er vanmorgen een item op tv waar een boer sprak over de maatregelen op de terugdringing van de uitstoot voor het boerenbedrijf. Er is dus toch iets aan de hand, of het land moet mee in de wereldwijde aanpak. Opvallend genoeg is dat we tot nu toe maar weinig zonnepanelen hebben gespot.

Iets meer dan 200 kilometer tot Punakaiki, ons volgende verblijf. En DE attractie hier: de Pancake Rocks. In Australië heb je langs de zuidkust vele rotspartijen in het water, met als bekendste formatie, de twaalf apostelen. Ook hier vind je langs de kustlijn vele rotsen, en pas als je hier de Rocks ziet, wordt het pas duidelijk waar de naam Pancakes vandaan komt. Een wandelpad door een mooi aangelegd parkje leidt je langs mooie uitzichtpunten. En de nachten mogen fris zijn, overdag is het heerlijk weer.

We hebben even moeten wachten totdat onze HAM op orde was, maar toen we eenmaal naar binnen mochten was alles goed. Een mooie ruime kamer en wel een piepklein terrasje, maar …… met uitzicht op de zee. De receptioniste liet ons weten dat we moesten reserveren als we wilden eten in het restaurant. In jullie HAM vinden hier informatie over, en de menukaart. OK, reserveren, vanuit de kamer. Met een telefoon met zo’n draad enzo. Ja, ze zijn er nog. Nadat Marlies had uitgezocht hoe die telefoon werkte, kon er gereserveerd worden. Call reception. Hi Maria, zei onze receptioniste met chinees accent. Zo persoonlijk he, dat je gekend wordt, ja dan voel je je helemaal welkom. We zijn vanavond voor het eerst tijdens deze vakantie uit eten geweest.

Een chinese receptioniste, indiase medewerkers in het restaurant, waar zijn de Kiwi’s? Kiwi’s, we dachten dat het een bijnaam was die niet gewaardeerd zou worden door de Nieuw-Zeelanders, maar nee hoor. Kiwi wordt overal met trots gebruikt. No worries!